เรามีความฝันเยอะแยะมากว่าหลังจากเรียนจบเราจะต้องทำมันให้ได้ เริ่มตั้งแต่การงาน การใช้ชีวิต ไปจนถึงอนาคตข้างหน้าที่เราคาดหวัง แต่สุดท้ายฝันเราต้องมาพังตั้งแต่ยังไม่เริ่มเพราะคนที่บ้าน
-เราเรียนจบเราอยากไปทำงานในที่ที่เราฝันไว้ ที่บ้านก็ห้ามและวางกรอบพื้นที่/สถานที่ทำงานให้ ว่าต้องอยู่แค่พื้นที่นี้ถ้าหาไม่ได้ก็มาอยู่บ้านช่วยงานที่บ้านแค่นั้น ซึ่งเราจบใหมาไฟก็แรงก็อยากไปทำโน่น นี่ นั่น ตามที่ตัวเองฝันมันผิดมากหรือค่ะงานที่บ้านก็ใช่ว่าจะหาง่ายเพราะเป็นจังหวัดที่ไม่ใหญ่มาก ตลาดแรงงานก็ไม่กว้าง สมัครที่ไหนก็ไม่มีใครติดต่อมา (ไม่ใช่ว่าเกรดไม่สูง คุณสมบัติไม่ผ่านนะเราผ่านทุกประการ จบ GDP 3.00) แพลนที่วางไว้ล่มไปหมด งาน สิ่งที่อยากได้ สิ่งที่คาดหวังว่าจะสร้างวด้วยตัวเองก็พัง เพียงเพราะว่าที่บ้านอยากให้ยุในสายตา คือเราเข้าใจพ่อแม่นะว่าท่านอยากให้ลูกอยู่ใกล้ๆ แต่ตั้งแต่เด็กจนอายุปูนนี้เราไม่เคยเกเร ขัดขืนคำสั่งท่านเลย แทบจะชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ด้วยซ้ำไป รร.จัดทริปพาไปเที่ยวที่บ้านก็ไม่เคยอนุญาติซึ่งอันนี้เราเข้าใจว่าเรายังเด็ก พอโตมาหน่อยทางมหาลัยจัดค่ายอาสาที่ต่างจังหวัดที่บ้านก็ไม่อนุญาติอีก คือเราแทบไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่เราวาดฝันเลยสักอย่างแม้แต่สาขาที่เรียน เรารู้ว่าท่านหวังดีแต่บางทีเราก็ต้องมีสิทธิ์เลือกอนาคตของตัวเองบ้าง....
-พอเรียนจบเราอยากจะไปทำงานก็ห้ามเรา เหตุผลเยอะแยะจนเราต้องยอมจำนนว่าต้องอยู่แค่ในจังหวัดนี้เท่านั้น คือสรุปที่คิดไว้ตั้งแต่เด็กว่า "เรียนจบมหาลัยเราจะได้ใช้ชีวิตแบบอิสระ" ก็ต้องล่มเพราะที่บ้านไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดใด ยังตีกรอบให้เราเหมือนเดิมจนเราคิดว่า เมื่อไหร่เราจะได้ใช้วีวิตในแบบของเราสักที
เคยอยากทำตามฝันแต่ต้องมาพังเพราะที่บ้านไหม?
-เราเรียนจบเราอยากไปทำงานในที่ที่เราฝันไว้ ที่บ้านก็ห้ามและวางกรอบพื้นที่/สถานที่ทำงานให้ ว่าต้องอยู่แค่พื้นที่นี้ถ้าหาไม่ได้ก็มาอยู่บ้านช่วยงานที่บ้านแค่นั้น ซึ่งเราจบใหมาไฟก็แรงก็อยากไปทำโน่น นี่ นั่น ตามที่ตัวเองฝันมันผิดมากหรือค่ะงานที่บ้านก็ใช่ว่าจะหาง่ายเพราะเป็นจังหวัดที่ไม่ใหญ่มาก ตลาดแรงงานก็ไม่กว้าง สมัครที่ไหนก็ไม่มีใครติดต่อมา (ไม่ใช่ว่าเกรดไม่สูง คุณสมบัติไม่ผ่านนะเราผ่านทุกประการ จบ GDP 3.00) แพลนที่วางไว้ล่มไปหมด งาน สิ่งที่อยากได้ สิ่งที่คาดหวังว่าจะสร้างวด้วยตัวเองก็พัง เพียงเพราะว่าที่บ้านอยากให้ยุในสายตา คือเราเข้าใจพ่อแม่นะว่าท่านอยากให้ลูกอยู่ใกล้ๆ แต่ตั้งแต่เด็กจนอายุปูนนี้เราไม่เคยเกเร ขัดขืนคำสั่งท่านเลย แทบจะชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ด้วยซ้ำไป รร.จัดทริปพาไปเที่ยวที่บ้านก็ไม่เคยอนุญาติซึ่งอันนี้เราเข้าใจว่าเรายังเด็ก พอโตมาหน่อยทางมหาลัยจัดค่ายอาสาที่ต่างจังหวัดที่บ้านก็ไม่อนุญาติอีก คือเราแทบไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่เราวาดฝันเลยสักอย่างแม้แต่สาขาที่เรียน เรารู้ว่าท่านหวังดีแต่บางทีเราก็ต้องมีสิทธิ์เลือกอนาคตของตัวเองบ้าง....
-พอเรียนจบเราอยากจะไปทำงานก็ห้ามเรา เหตุผลเยอะแยะจนเราต้องยอมจำนนว่าต้องอยู่แค่ในจังหวัดนี้เท่านั้น คือสรุปที่คิดไว้ตั้งแต่เด็กว่า "เรียนจบมหาลัยเราจะได้ใช้ชีวิตแบบอิสระ" ก็ต้องล่มเพราะที่บ้านไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดใด ยังตีกรอบให้เราเหมือนเดิมจนเราคิดว่า เมื่อไหร่เราจะได้ใช้วีวิตในแบบของเราสักที